Om optimisme og konsekvens 😁

I over 3 veker har eg vore meir og mindre immobil.Det har vore litt opp og ned, men heimen har vore min tilhaldsstad…… «my castle and my dungeon 😁» Ei og anna utflukt når mannen har tid å køyre på meg blir det no, men han jobbar og eg går i spinn heime og masar øyrene av han så snart middagen er komen i skrotten 🙈😂 Herleg dei dagane eg sjølv klarer køyre, herleg dei gongane eg får hydroterapi i sjøen.

Siste dagane har eg varsomt auka intensiteten på rusleturane, vore rundt Dalsvatnet og på Ytre Flø……samt testa nyevegen opp til Hasundhornet (flott veg 👌)

Bjørdalsvatnet/Dalsvatnet.( Eg får høyre det frå einkvan same kva eg kallar det 😉🙈)

I dag kjende eg meg klar til å freiste meg ørlite opp i høgda i litt uleint terreng….. og målet var Høgåsen på Dimna sidan der var tett skodde sist eg var der. Med stavar og friskt mot starta turen ved Kleven, og det gjekk i grei fart og utan smerter oppover. Optimismen tok tak og eg kjende heile meg bobla av glede.

Dette er ikkje lange turen, men ein god peikepinn på korleis kneet ville reagere….. og eg må seie eg ville gråte og le der eg stod på toppen 😊Rett nok har forma raskt forverra seg på 3 veker og eg pesa meg oppover, men svært lite smerter i kneet. Byrja allereie planleggje neste tur.

Der er så nydeleg ut i havgapet, så blått og så grønt. Røsslyngen er også full av farge og der ute er mykje av den. Så ubeskriveleg godt å vere litt opp i høgda der i favorittområdet.

Havlandskapet altså ❤️
Endeleg på tur med desse to igjen 🐕🏃‍♀️🏃‍♀️

Så tok nedturen til…… og det vart raskt nedtur også billedleg. Berre etter få steg låste kneet seg igjen, med sterke smerter. Utan stavar hadde eg ikkje kome meg særleg langt utan å ramle.

Kan ikkje beskrive den kjensla, frå så stor glede til slik nedtur på under eit minutt. Takksam for at eg ikkje var åleine men hadde følgje som hjalp meg få fokuset over på anna. Er også takksam for at følgjet fekk meg ut på Roppesanden så eg fekk bada av meg mykje frustrasjon.

So no sit eg her og er rett og slett lei meg. Eg veit det ikkje er hjelp i, og at det blir betre ein gong, men er likevel lei. Gler meg til å få avklaring på kva som feilar dette pokkers kneet, som ikkje klarer bestemme seg for om det skal verke eller ikkje, og til å kunne byrje i jobb igjen. Er slett ikkje skapt til heimesitjing…… og så er hausten favorittårstida mi i fjellheimen. Har ikkje tid til dette tullet, men i morgon er ein ny blank dag 😊👍Jammen var det god hjelp i å skrive av seg den lite kledelege sjølvmedkjensla også 😁🤣

Røsslyngen er særs nydeleg her ute i det blånog grøne tykkjer eg 😊

«og om du itte greie det og alt er like trist. Så ska du høre suset over furua som sist»

MrsD, august 2020

Her tek ofte bølgjene frustrasjon og sorger med seg og druknar dei langt til havs ❤️

Publisert av arnhildmrsd

Turglad besta som likar å skrive, ta bilete, og fundere over små og store ting i livet 😊

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s

%d bloggere like this: