Måneprat

Måne langt ser oppe, sei meg blir det slik eg lengtar til ? Måne utfor glaset mitt, gjev meg svaret er du snill?

Natta er så ljos og mild , slett ikkje som langt her inne, i et voldsomt tankehav der storm og stille kjempar.

Kjære måne, send litt av ditt ljos inn gjennom gluggen her. Hjelp meg sovne roleg no med draum om vakker blomeeng.

Der skal eg kvile kropp og sjel i varmen frå di søster sol, og våkne utkvild klar for det som ventar neste dag.

Takk for praten kjære måne, du vart venen min i natt. No kan eg endeleg få sove, må berre late ut ein katt 😊

MrsD april 2021

Tankar på Kvinnedagen

Gratulerer med dagen alle kvinner ! I dag må me rette ein stor takk til alle modige,sterke,kloke,varme og vakre kvinner som har gått føre oss og kjempa for dei rettane og moglegheiter me som kvinner har i dag. Heldigvis har ein god del menn stått side om side med desse kvinnene, det er eg også takksam for !

Her i vårt vakre land kan me kvinner både drøyme stort og gjennomføre draumane. Me kan utdanne oss til nett det me vil, gjere karriere og ha suksess både yrkesmessig og i forhold til idrett og investering samt mykje meir. Kort sagt alt av slikt som for ikkje lenge sidan var eit privilegie kun for menn. Rett nok er der ein lang veg enno før alt er likestilt, men i dag let eg det liggje !

Då eg var lita …..og seinare i tenåra, drøymde eg om 3 ting . Eg ville ha mange born, ein trygg familie og så ville eg arbeide med gamle menneske. Det siste kan eg nok kreditere besta mi, som var mildaste og snillaste menneske eg nokon gong kjem til å møte. Ho er årsaka til at eg klarte meg gjennom tøffe år, og ho er mitt aller største førebilete. Besta hadde inga formell utdanning. Ho var åleinemor, ugift sådann…….og på den tida var dette frykteleg skam sjølv om ho hadde forlovede som døydde i tuberkulose før dei rakk å gifte seg og før mamma vart fødd . Det var tøft, men ho fekk seg arbeid og sørga for at mi mor gjorde det bra på skule og fekk seg utdanning. Helgabesta som mange kalla henne var ei sterk kvinne, som drøymde små draumar. Ho tok vare på oss 3 borna medan mamma og pappa var i jobb, budde hos oss og var alltid tilstades for oss.Ho var mitt faste anker då mine foreldre skilde seg og etterdønningane vart sterke og vonde. Dette var alt besta ville i livet, sørgje for at hennar kjære var trygge.

Så var det mine ungdomsdraumar då…..dei var vel heller ikkje så voldsomme som sagt. Draumen om å bli sjukepleiar bytta eg ut med hjelpepleiarutdanning, fekk meg jobb i eldreomsorga og har ikkje angra eller sett meg tilbake. Mange born fekk eg også…..4 i antal og så etter kvart 2 bonussøner. I det heile har eg……etter nokre opp-og nedturar…..enda opp med det stille livet eg ville ha . Er inga karrierekvinne, ikkje er eg rik på gods og gull men rik på alt anna ! Dette valde eg sjølv.

For meg handlar det om akkurat dette ; at me kvinner har lov til å velgje det livet me sjølve drøymer om , ikkje det som blir forventa av oss. Om me drøymer om karriere og suksess på den måten er det flott, om me vil ha både karriere og familieliv er dette også mogleg. Likeeins, om draumen er å bli husmor eller t.d helsefagarbeidar er også det ein vidunderleg draum , like verdfull og viktig ! Eg ser meg av og til litt redd på kor mange forventningar der er til unge jenter i dagens samfunn, om å klare alt samstundes som dei skal stifte familie og sjå godt ut. Difor vil eg gjerne også setje litt fokus på at det er heilt i orden å roe litt ned dersom ein kjenner for det. Alle treng ikkje ta mastergrad og gjere suksess i forhold til karriere for å ha eit fullverdig liv.Alt ein vil får ein til, men det er heller inga skam å stoppe opp ei stund……..om ein vel det sjølv . Som kvinner skal me sjølve bestemme kva som er rett for oss, og ikkje late oss presse inn i roller me ikkje vil ha.

Sjølv er eg ikkje, og har vel aldri vore slik «skikkeleg kvinnesakskvinne» som ein kanskje assosierar det ordet med. Eg vil at me skal ha same rettar og høve som menn, likestilt løn og alt det andre som våre forgjengarar har kjempa for.Me må ikkje kvile i forhold til dette , men halde fram med å kjempe ! Samstundes vedgår eg at eg av og til rett og slett er litt «gamaldags» . Synest det er herleg når mannen min opnar bildøra for meg, at han tek vare på meg og skjemmer meg vekk. Eg er hjelpelaus i forhold til bil og diverse oppgåver i heimen som treng verktøy…… og sidan Rowley er så handy har eg ikkje brydd meg. Veit eg klarer det om eg vil, men synest det er heilt ok å lage sminkevideo medan mannen fiksar slike ting. Er vel lov det også ?

Til slutt. Som kvinne, på kvinnedagen, vil eg oppmode kvinner om å heie kvarandre fram. Glede oss med medsøstre som får til det dei jobbar for og snakke godt om kvarandre. Dersom me som kvinner ikkje kan gjere det synest eg nesten me trakkar litt på kvinnedagen? Berre ein liten tanke før eg fyk på seinvakt

Livet i dine hender. Grip det grådig eller hald det mjukt Livet framfor augene dine. Farg det i sterke fargar eller duse tonar Livet for dine føter. Ta det og spring,eller slentre sakte inn i kveldinga Livet er ditt. Bruk det .

MrsD 2021

tidleg ein vindfull morgen

Ein er komne litt opp i åra. Nettene vert kortare og kortare, svevn stundom etterlengta mangelvare .Som  i dag…..for både Mr og Mrs D. Slik har det seg at eg sit her kl 06.30 og let fingrane leike over tastaturet  utan mål og meining ,utan eigentleg å ha eit tema for skribleria . Min betre halvdel (han undrar kva halvdel som eigentleg er så bra her me begge sit med knirkande verkjande kroppar og trøyttefjes ) let sine kunstneriske evner gje seg utslag på andre måtar…. med blyant og papir der artige illustrasjonar sakte og sikkert tek form. På denne måten får me begge tankane over på andre ting enn at alderen kjem snikande bak nåva og at ein må ha litt medisinsk hjelp for å gå i gang dagen. Det er så nært,stille og trygt.Ein god kopp Yorkshire og eit stykke toast med smør.  Ute plaskar regnet ned i mørkret som mjukt omfavnar huset, medan vinden røskar litt i trea enno. Kanskje briskar han seg enno meir ,slik eg får skikkeleg motstand på den vesle spaserturen til jobb i ettermiddag. Herleg !

Eg elskar desse morgontimane der eg får våkne i lag med verda ( der kremtast litt ueinig på andre sida av bordet når eg seier dette høgt ) Alt kjennest  ei litta stund heilt normalt Dei mørke konturane av fjella over fjorden vert sakte tydlegare og eg ser bilar på veg mot Folkestad. Nokre  skal  moglegvis  nå ferge for å kome på jobb/skule. Kanskje sit både slitne foreldre og morgongråtande born i nokre av bilane, eg hugsar tilbake til  slike morgonar der det skar i hjartet når ein måtte få trøytte og smågretne born i gang når ein sjølv også mest hadde trong til å krype under dyna.

Så vart det lyst medan eg sit her. Kjøtmeisa inntek sit første måltid utfor vindauget og kvitrar «takk for maten» med muntert tonefall.Etter kvart kjem dompappen også, virkar litt morgengretten han. Coco og Dubbus sit i vindaugskarmen og murrar fordi der er glas mellom dei og ertande fjørkledde utanfor. Må vel snart skru på radio,få med seg litt nyhende. Vegrar litt, er så mykje elende utfor desse trygge veggane. Svolt,naud,liding,pandemi og restriksjonar. Ein tek det innover seg medan ein freistar leve normalt.

Heldige er me,som har kvarandre og «samkøyrde» hobbyar og kan kaste idear fram og tilbake. Eg kan ikkje teikne rett nok……men Rowley er heller ikkje supergod på å lage sminkevideo. Det siste er ein ny og spanande hobby for meg. Ikkje berre sminke, men hår-  og hudpleie. Der kjem gubben litt til kort og skjegget litt i vegen, men han er super støtte og oppmuntring. Det er også samfunnet av kvinner i gruppa der eg deler mine innlegg og video.

Kjenner tida er inne for morgenrutina. Strekke ut kroppen litt, ei roleg økt zumba og så litt eigenpleie. Har blitt god på det også dette året ; rutiner i forhold til å ta vare på meg sjølv. Det anbefalast,uansett kva som gjer deg godt. Seinare er det seinvakt på meg, men om knea tillet det må eg rusle litt i regnet først.

Farg deg ein vakker dag, og hald deg trygg

MrsD februar 2021

SOLSIKKA I VINDAUGET

Er det lov i desse dugnadstider å seie at ein lengtar ? Eg gjer i alle fall det. Når eg sit her og ser ut på det vakre vinterlandskapet vert auga mine dregne mot solsikka i vindaugskarmen. Solsikka eg kjøpte på Ikea for mange år sidan og som står framme heile året. Den er sjølvsagt ikkje ekte, men gjev meg ekte glede og varme minner. Desse minna er viktige ,dei held meg oppe og gjev håp om ein meir normalisert kvardag. Reiser, familiesamlingar,venetreff og så mykje tid med veslevenen vår me vil der me kan både klemme og ha han i armkroken når favorittprogrammet står på.

Leitar fram bilete ; frå romantiske turar til Toscana og frå varme dagar på Rjåneset der kaosfamilien tek opp heile området med grilling og leik. Eg lengtar…..eg gjer det ! Mest av alt etter å kunne vere med mine på den måten me vanlegvis er. 

Solsikka smiler til meg. Minner om morgenturar åleine rundt bymurane i San Gimignano Toscana. Om sjarmerande  og pent kledde italienske eldre herremenn som helsar meg “ciao bella”  frå sine faste plassar på benkane rundt omkring i byen….. og samtalar med den frodige og fargerike Nonna som står på torget med grønsaker og frukt frå eiga avling ho nett har hausta. Store og saftige produkt med sterke fargar og smak. Innom 6 gongar verdsmeister i gelato der eg må stå i lang kø før eg får min pistasjegelato og kan vandre tilbake til hotellet for å vekkje Rowley.

Verdsmeister i gelato….. i ein knøttliten by på ei høgde. Om ein er heldig og kome rett etter opning er det lite kø.
30 minutt etter opning for dagen……

Lengtar etter å pynte meg for å gå ut til frukost med min kjære , finne ein focacceria og nyte ferske bakevarer medan byen vaknar meir til liv. Rusle hand i hand rundt i ein middelalderby stappfull med inntrykk og vitnemål  om at her har kunstnarar i lang lang tid fått inspirasjon. Stoppe opp bak den unge kunstnarjenta som sit ved staffeliet sitt og ser utover solsikkemarkene. 

Kjenne på alle duftene rundt oss og le av dei ivrige høglydte  bøndene på markedet. Drøymer om å finne plassen der me kan leite fram skriblebøkene våre, snuse inn inspirasjon og få våre eigne ord ned på papiret.

Kan ikkje vente til eg kan kle meg i enno finare kjole, legge kveldssminke og setje opp håret før min dashing highlander tek meg med ut på middag. Romantisk liten familierestaurant som eigentleg ikkje ser så flott ut men som har den aller beste og autentiske italiensk rustikke maten. Flørte litt med  Nonno så vi får ein ekstra complimentary limoncello etter eit ubeskriveleg godt måltid. Rusle heimover men stoppe på piazza della cisterna der markedsbodene er bytta ut med gateartistar fulle av ulike talent. Der dansast, spelast på glas og der tegnast/malast. Ein fløytist får meg til å stogge,late att augene og la tårene strøyme. Det er så vakkert. Plassen sydar av folk,mest turistar. Snart forlet busslaster fulle av  turistar byen og , berre fastbuande og me som har hotellrom vert igjen. Fløytisten tek pause…..det er kveld og berre lyden av  svalene  som også er ute etter dagens siste måltid  bryt stilla. Så går også dei til ro….det er tid for å rusle tilbake til vårt sjarmerande hotellrom med orkesterplass til fløytisten som har teke fatt på siste akt.

Som gamal fløytist…
rører noko i meg 😊

Våknar brått. Snøplogen susar forbi i full fart og eg er  tilbake i ei verd der reiser ikkje er loveleg og me må halde avstand . Ikkje samle oss verken på trange restaurantar eller i små romantiske smug. Me må halde ut…..me må det…….og det gjer me for at me igjen skal få oppleve slike dagar i det landet og den regionen me har tapt vårt hjarte til.

Det er lov, er det ikkje ? Å drøyme,lengte, vere litt triste ? Må kunne gå an å seie det ? Det er slett ikkje ein “big deal” , me har det heilt fantastisk i forhold til så frykteleg mange andre og eg personleg fyller dagane med både jobb, turar og nye hobbyar . Eg har tanke og hjarte for alle dei som er hardt råka, likevel må det vere lov å berre forsvinne litt …………………..    i mine “solsikkeminner”  ? 

Mest av alt lengtar eg som sagt til kvardagen slik den var, og skal gjere mitt i denne dugnaden for at så skal skje. Så får me alle omgje oss med gode minner og håp om betre og tryggare tider ?

«Romeo oh Romeo»

STAY SAFE

MrsD januar 2021

Treng ikkje troll sminke? 😉

Seint i går fekk eg telefon frå skjult nummer.Vanlegvis overser eg slike,veit ikkje heilt kvifor eg tok den i går. I alle fall ; den 30 sekund lange «samtalen» slo meg ut i 2 minutt….så vart eg eitrande forbanna. For å forstå treng de litt bakgrunn :

I nokre månader no har eg vore aktiv med i ei gruppe på facebook som heiter «seecrets by Synnøve Sorthe» I den gruppa deler ho raust av sin kunnskap, og sminketips for jenter i alle aldrar.Trur dei fleste medlemane er godt vaksne, med innslag av ei og anna ungmøy kanskje👍 Kvar dag legg Synnøve ut koselege sminkevideohelsingar, der ho viser oss forskjellig sminke ,hudpleie og stadig nye spanande produkt frå merka ho sel i nettbutikken sin. I tillegg oppmuntrar ho oss «lærlingar» til å gjere det same.

Eg lista meg stille inn i gruppa, før eg etter kort tid våga meg på eit bildeinnlegg med «før og etter sminke » Etter kvart har eg (og mange fleire) gått langt utanfor komfortsona…… og no folkens har eg og fleire laga våre første sminkevideoar.På absolutt alle innlegg eg har i gruppa får eg kun positiv respons, det gjer alle som vågar seg frampå. Me blottlegg alle dobbelthaker, posar under auger, hengeaugelok og andre utfordringar……og lærer av Synnøve korleis dempe og framheve. Det er så gøy ! Me har eigentleg blitt som ein stor gjeng der inne, som heiar på og lærer av kvarandre. Vi deler også andre sider av livet, små gleder og sorger. Eg har til og med fått fleire nydelege kommentarar og følgjarar på min eigen blogg frå medlemane «seecrets»enn eg har fått blant mine vener /bekjente på min eigen facebookprofil. Det handlar ikkje berre om sminke…..det handlar om kvinner som heiar på kvinner…….om positivitet og omtanke, og om å få vere seg sjølv. Så mange har sagt at dei har funne vener her inne, at dei torer seie ting dei ellers held stilt om. I denne gruppa er der nulltoleranse for negative kommentarar. Kvinner i alle aldrar og med alle slags utfordringar kjem som me er. Det handlar også om at mange har funne ein arena for samhold og samver me har sakna sidan verda gjekk i lås i mars. Eg har fått meldingar frå kvinner som kjenner seg mindre einsame etter dei kom med i gruppa, og for min eigen del fyller den eit tomrom som kom då ein viktig fritidsaktivitet måtte leggjast litt i dvale.

Rett nok får eg nokre kommentarar frå vener og kjende som ikkje deler denne interessa mi. Nokre synest eg er for gamal til dette og at det er litt tåpeleg.Det er heilt ok, dei om det. Derimot er det ikkje greitt når nokon utanfor gruppa får snusen i kva me driv med og ser det som si oppgåve å freiste trakke oss ned. Her kjem eg då tilbake til utgangspunktet og telefonsamtalen eg slett ikkje skulle tatt :

Kvinna i telefonen presenterte seg ikkje, men fortalde at ei venninne hadde vist henne noko av det eg har lagt ut på «Seecrets» Ho hadde ikkje mykje godt å seie, og dei 30 sekunda ho fekk snakke var rein kritikk mot min person. Eg er etter hennar meining ein dårleg representant for bedrifta til Synnøve, eg har dvask hud og skeive auger. Alt for tjukk er eg også……og stemma mi irriterande. Eg har også ein sjukeleg trang til merksemd sidan eg er så aktiv i den lukka gruppa. Då la eg berre på, etter å ha freista forklare at Synnøve faktisk må godkjenne alt me som medlemer sender før det blir lagt ut.

Må vedgå at dette sette meg ut eit par minutt, før eg vart eitrande forbanna. På mine vegne, på Synnøve sine vegne, på medlemane sine vegner……..ja på alle kvinner sine vegne. Kva er det med kvinner som må trakke på kvinner ? Er me ikkje i ei tid, særleg no, der me treng positivitet ? Kan ikkje ei kvinne over 40 (og så lenge me vil) med litt årringar og livssoge få lov til å pynte seg og leike med sminke ? Eg skreiv om hendinga i den lukka gruppa……og no fleire timar seinare tikkar der inn med meldingar som tek dette svært personleg sjølv om det hende meg. Folk fortel om erfaringar med mobbing og utestenging, om korleis livet deira har blitt kjekkare med denne gruppa. Fleire vil ha meg til å melde forholdet…… det kjem eg ikkje til å gjere . Kvifor ? Jau, fordi eg trur denne kvinna har det vondt, fordi me jentene i gruppa har det godt saman og fordi eg ikkje vil bruke meir tid på dette trollet. Ja,for dette er eit nettroll som gjekk eit steg vidare men stadig anonymt. Eg håpar ho har kjærleik i livet sitt……og kanskje treng ho ein grann sparkling og fargar ??

No har eg litt ferie. Eg skal trimme, bake, synge, skrive og kose meg i lag med mannen min. Eg skal også leike meg masse ved sminkebordet mitt……fordi det er så utruleg kjekt !

Ver snille med kvarandre !

MrsD 2020

Viktige minutt ❤️

10 minutt på sengekanten, 10 minutt ei hand i mi. «Fager kveldssol» auga kviler, snart er dagen «vår» forbi. Stille kjem dei, ord frå puta. Ord som gjer mitt hjarte glad : «Vit, når du går heim så sliten har du gjort _meg_ godt i dag»

MrsD, stolt hjelpepleiar 2020

Eg skriv. Ikkje så godt som Lord Byron, men biletet er frå «Byron’s cave» på vakre Elba i Toscana. Der har eg skrive mangt eit ord ❤️

Du skal ikke tåle !

Barnebarnet vårt er snart 4 år, og vi planlegg korleis vi som storfamilie skal feire det på best mogleg måte i forhold til smittevern. Sjølv er han nok fornøgd same kva det blir, berre han har sine næraste rundt seg og får kake……. og pakkar sjølvsagt ! Han er lukkeleg, trygg,glad, mett og varm. I tillegg kosar han seg i barnehagen der dei også kjem til å feire med sang og bursdagskrune. Livet er herleg for den vesle pjokken vår.

Slik er det som vi veit ikkje for millionar av born rundt i verda, og vi ser det dagleg på nyheiter kor jævlege forhold mange eksisterar under. Her i vårt land er det også svært mange born som har det frykteleg vondt. Born i fattigdom, med omsorgssvikt og mishandling. Mykje skjult , og mykje ein kan og bør gjere noko med.

Paralellt med dette foregår der no umenneskelege ting i flyktningleiren Moria. Ja, i mange leirar i mange land…..men eg vel å snakke om akkurat denne no, fordi den faktisk ikkje eksisterar lenger. Det gjer derimot menneska som hadde sin «heim» der. No har dei slett ingen stad, og verda kranglar om kven som skal hjelpe mest og kven som skal få hjelp av desse folka som i årevis har levd under ekstreme forhold.

Etter å ha lese kommentarfelt på sosiale media og nyheitsartiklar sit eg med sorg i hjartet. «kvifor skal Norge alltid vere først?» «send dei heim dit dei høyrer heime » «hent hit borna men lat foreldra bli igjen» » dei er sjølv skuldige fordi dei tende ilden som laga brannen » «vi må hjelpe våre eigne før vi hentar inn fleire trengande» ……og så vidare.

Då undrar eg meg : Er alle desse som kommenterar barnlause ? Og ; har ingen av dei evne til å tenkje seg inn i situasjonen folket i Moria har eksistert i ? Ja,for dei eksisterar berre….. eit verdig liv er det slett ikkje.Kva om det var ein av våre eigne som sat i slike uverdige forhold år etter år , eller eg sjølv sjølv ? Som dagleg måtte sjå borna fryse, svelte, bli sjuke ? Som konstant levde i redsle på grunn av agressivitet og vold som naturlegvis etter kvart utviklar seg i slike leirar ?

Eg skriv frå bestahjartet mitt, og mammahjartet. Naivt sikkert, der er mange aspekt eg meir eller mindre med vilje vel å ikkje setje meg inn i…….for dette orkar eg ikkje setje opp mot problema vi allereie har her i landet. Dette orkar eg ikkje sjå på i det heile, men eg må ! Eg må, fordi det skjer. Eg må ytre mi enkle meining, sjølv om den kun er basert må medmenneskeleg empati og kjærleik.

Desperasjon og maktesløyse kjem til uttrykk på så mange vis. I Moria seiest det, laga flyktningar sjølve brannen. At dei hindra brannmannskap og så vidare. Dette er sjølvsagt noko vi utanforståande må døme, for vi anar ikkje kva årevis liding og svolt /kulde gjer med eit menneske. Eg verken forsvarar eller analyserar, men realiteten er at Noreg kan hjelpe her og no, og vi kan gjere mykje betre enn å hente hit 50 ! Vi kan ikkje hente alle, men mange fleire !

Mitt håp er at dei alle får hjelp, både kvinner, born, eldre og unge. Born må ikkje skiljast frå foreldra. Dei treng ikkje mykje. Ein varm plass å bu,ei seng å sove i, nok mat og medisinsk tilsyn. Så får ein ta resten etter kvart ? Når dei er trygge ?

Så, kanskje om litt tid, får ein liten pjokk frå flyktningleiren Moria bursdagskrune og song i barnehagen medan foreldra planlegg fest heime ? Kanskje vert dei traumatiske minna frå tida i leiren svakare. Kanskje akkurat den pjokken veks opp og gjer ein forskjel i samfunnet vårt på grunn av det han var gjennom som barn ? Kanskje ?

Alle barn har rett til……….🥰

Eg skal kjøpe bursdagsgåve til Eric i dag. Han har fortalt meg kva han ynskjer seg, og at han skal ha sjokoladekake og muffins. Det får han……og han veit samstundes at mange born ikkje får det. At dei ikkje er så heldige. Han skal aldri få dårleg samvit fordi han har det godt……men lære seg empati for dei som har det vondt. Det eine utelukkar ikkje det andre.

Ha ein empatisk dag .

MrsD sept 2020

«Du må ikke sitte trygt i ditt hjem
og si: Det er sørgelig, stakkars dem!
Du må ikke tåle så inderlig vel
den urett som ikke rammer dig selv!

Jeg roper med siste pust av min stemme:
Du har ikke lov til å gå der og glemme!»

– Arnulf Øverland

Livet nett no 😊

God morgen 😊Hausten er definitivt komen, solsikkene vegrar seg for å blomstre, kveldane er koseleg mørke og stearinlysforbruket stig.Gler meg over dei vakre haustfargane og den klare kalde lufta. Elskar å leite fram varme mjuke genserar, kveldsturar i ruskever med mannen og varm kakao etterpå. Knitrande fyr i ovnen, krølle meg saman (so godt som denne stive kroppen klarer 🤣) i godstolen med god bok og senka skuldrar.

Blir mange turar hit i haust 😊


Paprikaplantane bugnar og fruktene raudnar der. Tomatane heng etter, eg har plukka ein del og lagt i lag med raude epler så får me sjå 🤔 Sitrontrea veks, alle urtene trivest. Har også planar for haustdyrking.Enno er der sommarfargar i hagen men det minkar.

Livet har tatt enno ei ny retning for oss. Ei i utgangspunktet lei retning som snudde seg til noko svært positivt.Kaos som tek energi ei periode før det landar……men det skal eg skrive om ein annan dag. «Team Mr and Mrs D» land on their hooves as usual…….munching carrots and trotting together ❤️

Veit der er mange bursdagar og andre dagar eg skulle gratulert med, vener eg burde tatt kontakt med og diverse verv eg gjerne ville lagt meir arbeid i……men slik er det i livet; ein må prioritere seg sjølv av og til og ikkje la dårleg samvit gnage når hovudet har nok med anna 😊🌻Ventar svar på MR, trur det kjem i dag og eg er sabla spent . Håpet er at der berre er nokre stupfulle cyster i høgre kneet også men eg fryktar verre 🙈Lengtar til «normal» kvardag med jobb og trening, eg kjenner kroppen stivnar og verkjer fordi eg ikkje får bevege meg nok. Eg var ein tur til gapahuken på Lid i går kveld, rusle- og tyte tur med kjær venninne. Passe tur for vondt kne, og godt for psyken. Ein nydeleg plass for ein gapahuk, og så flott bygg då 👍👍
I dag skal eg på kafé med kjekke tauser før legetime……. og så har eg tenkt at mannen min skal få god middag når han kjem heim 😉

«Sunflowers end up facing the sun, but they go through a lot of dirt to find their way there.» – J.R Rim

Ha ein fin dag då , ver tolmodig med deg sjølv ❤️

MrsD, sept 2020

Om å kaste steinen og sparke nedover.

Lat det vere klart ; eg har nulltoleranse for uvetig køyring i alle variantar. I tillegg er eg under gjennomsnittet oppteken av kjendisar, det vere seg såkalla «idrettsheltar» og andre kjende personar. Særskilt idrettsinteressert er eg nok heller ikkje, vil helst vere i aktivitet sjølv. Rett nok gløser eg bortpå kassa under store arrangement, synest det er gøy når ein nordmann gjer det bra og elskar ein god rugbykamp…….. sistnemde mest fordi eg har god underhaldning i diverse tilrop og evt gledesbrøl frå Rowley 😁

Siste veka eller så er det likevel ei sak i media som har fanga merksemda mi og sikkert dei fleste av dykk ; Petter Nortug sitt store «fall utanfor skisporet». Pressekonferansen i dag var seigpining og eg sit igjen med nokre tankar.

I grå T-skjorte mot svart bakgrunn (tilsikta?) sat han der åleine, mannen så mange av Noregs befolkning har hylla som helt og så mange ser opp til. Han svara på eine spørsmålet etter det andre så godt han klarte reknar eg med. Journalistane gjentok seg sjølve og kvarandre gong på gong, nokre av spørsmåla var rett og slett tåpelege.

45 minutt vara dette, burde klart seg med 30 spør du meg. Gribbane fekk sitt, men var likevel ikkje nøgde skal ein døme etter kommentarane i etterkant. Her skal vi ha klarheit i alt før prosessen med avhøyr og etterforskning har fått starta skikkeleg. Journalistar ville til og med at Petter skulle fortelje kven han får narkotika frå. Seriøst?!?

Forsvarar eg Petter? Nei, definitivt ikkje. Har faktisk aldri hørt til fanskaren hans, og ofte tenkt han framstår flåsete og ufordrageleg det eg har sett og høyrt av han på skjermen. I 2014 var eg forbanna på han som eg vert på alle uvetige sjåførar….. og forbanna vart eg denne gongen. Eg skal ikkje gje meg ut på noko tolkning av Petter si haldning på pressekonferansen, veit ikkje om han er ærleg eller ikkje i sin anger. Har eigentleg vore bastant og tenkt at min empati får han ikkje……dette kan han takke seg sjølv for.

Noko endra seg litt i meg i dag. Ja, eg er framleis forbanna, han har no for andre gong (det me veit) framstått som uforsvarleg og eit elendig førebilete…….leika med sitt eige og andre sine liv. Dette er alvorleg og han vil få si straff sjølvsagt. Så slo ein tanke ned i meg då eg høyrde på han : der er eit menneske som ligg nede og vert offentleg sparka. Folket er noko delt, og han har mykje støtte…… men mange kastar steinar så glashusa eksploderar, og sparkar nedover med piggsko. Ikkje ein einaste journalist ynskte han lykke til, det var kaldt og til mi undring fekk eg litt klump i halsen.

Kva som har leda Petter til å bli avhengig av narkotika veit eg og dei fleste av oss ingenting om, men ein kan vel tenke seg at livet på toppen kan vere «einsamt midt i folkemengda» og fallet ned frå pallen brått og brutalt sjølv om rikdom og materielle goder er sikra? Kva som gjekk gjennom hovudet då han nok ein gong råkøyrde forstår eg slett ikkje og klarer ikkje godta.

Det eg derimot veit, er at Petter Nortug er eit menneske, som har feila stort. Han tek all skuld, han seier han treng hjelp og at han veit han har svikta på nytt. Han har tatt feil retning i ein utforbakke utan evne til å bremse. Dei som kanskje har freista seie frå har ikkje nådd fram.

Så skal Petter få særskild behandling og meir hjelp fordi han er «allemannseige» og har gleda så mange? Derom er nok delte meiningar. Burde ein stille høgare krav til han fordi han er den han er? Moglegvis.

Til sjuande og sist er vi alle feilbarlege, og dei fleste av oss treng tilgjeving og nye sjangsar fleire gongar i livet. Eg veit at eg gjer det. Difor har eg tenkt å freiste halde på det gjennom denne vonde tida Petter Nortug går gjennom. Eg skal ikkje kaste stein eller sparke…… og eg skal freiste vere eit medmenneske.Kjenner at eg unner han hjelp, omsorg og støtte…… ikkje fordi han er kjendis men fordi han er feilbarleg og eit menneske.

Lukke til Petter, må du kome deg sterkare ut på andre sida og lære av det du no skal gjennom. I staden for olivengrein får du ei solsikke av meg 🌻

MrsD, august 2020

Om optimisme og konsekvens 😁

I over 3 veker har eg vore meir og mindre immobil.Det har vore litt opp og ned, men heimen har vore min tilhaldsstad…… «my castle and my dungeon 😁» Ei og anna utflukt når mannen har tid å køyre på meg blir det no, men han jobbar og eg går i spinn heime og masar øyrene av han så snart middagen er komen i skrotten 🙈😂 Herleg dei dagane eg sjølv klarer køyre, herleg dei gongane eg får hydroterapi i sjøen.

Siste dagane har eg varsomt auka intensiteten på rusleturane, vore rundt Dalsvatnet og på Ytre Flø……samt testa nyevegen opp til Hasundhornet (flott veg 👌)

Bjørdalsvatnet/Dalsvatnet.( Eg får høyre det frå einkvan same kva eg kallar det 😉🙈)

I dag kjende eg meg klar til å freiste meg ørlite opp i høgda i litt uleint terreng….. og målet var Høgåsen på Dimna sidan der var tett skodde sist eg var der. Med stavar og friskt mot starta turen ved Kleven, og det gjekk i grei fart og utan smerter oppover. Optimismen tok tak og eg kjende heile meg bobla av glede.

Dette er ikkje lange turen, men ein god peikepinn på korleis kneet ville reagere….. og eg må seie eg ville gråte og le der eg stod på toppen 😊Rett nok har forma raskt forverra seg på 3 veker og eg pesa meg oppover, men svært lite smerter i kneet. Byrja allereie planleggje neste tur.

Der er så nydeleg ut i havgapet, så blått og så grønt. Røsslyngen er også full av farge og der ute er mykje av den. Så ubeskriveleg godt å vere litt opp i høgda der i favorittområdet.

Havlandskapet altså ❤️
Endeleg på tur med desse to igjen 🐕🏃‍♀️🏃‍♀️

Så tok nedturen til…… og det vart raskt nedtur også billedleg. Berre etter få steg låste kneet seg igjen, med sterke smerter. Utan stavar hadde eg ikkje kome meg særleg langt utan å ramle.

Kan ikkje beskrive den kjensla, frå så stor glede til slik nedtur på under eit minutt. Takksam for at eg ikkje var åleine men hadde følgje som hjalp meg få fokuset over på anna. Er også takksam for at følgjet fekk meg ut på Roppesanden så eg fekk bada av meg mykje frustrasjon.

So no sit eg her og er rett og slett lei meg. Eg veit det ikkje er hjelp i, og at det blir betre ein gong, men er likevel lei. Gler meg til å få avklaring på kva som feilar dette pokkers kneet, som ikkje klarer bestemme seg for om det skal verke eller ikkje, og til å kunne byrje i jobb igjen. Er slett ikkje skapt til heimesitjing…… og så er hausten favorittårstida mi i fjellheimen. Har ikkje tid til dette tullet, men i morgon er ein ny blank dag 😊👍Jammen var det god hjelp i å skrive av seg den lite kledelege sjølvmedkjensla også 😁🤣

Røsslyngen er særs nydeleg her ute i det blånog grøne tykkjer eg 😊

«og om du itte greie det og alt er like trist. Så ska du høre suset over furua som sist»

MrsD, august 2020

Her tek ofte bølgjene frustrasjon og sorger med seg og druknar dei langt til havs ❤️