Om optimisme og konsekvens 😁

I over 3 veker har eg vore meir og mindre immobil.Det har vore litt opp og ned, men heimen har vore min tilhaldsstad…… «my castle and my dungeon 😁» Ei og anna utflukt når mannen har tid å køyre på meg blir det no, men han jobbar og eg går i spinn heime og masar øyrene av han så snart middagen er komen i skrotten 🙈😂 Herleg dei dagane eg sjølv klarer køyre, herleg dei gongane eg får hydroterapi i sjøen.

Siste dagane har eg varsomt auka intensiteten på rusleturane, vore rundt Dalsvatnet og på Ytre Flø……samt testa nyevegen opp til Hasundhornet (flott veg 👌)

Bjørdalsvatnet/Dalsvatnet.( Eg får høyre det frå einkvan same kva eg kallar det 😉🙈)

I dag kjende eg meg klar til å freiste meg ørlite opp i høgda i litt uleint terreng….. og målet var Høgåsen på Dimna sidan der var tett skodde sist eg var der. Med stavar og friskt mot starta turen ved Kleven, og det gjekk i grei fart og utan smerter oppover. Optimismen tok tak og eg kjende heile meg bobla av glede.

Dette er ikkje lange turen, men ein god peikepinn på korleis kneet ville reagere….. og eg må seie eg ville gråte og le der eg stod på toppen 😊Rett nok har forma raskt forverra seg på 3 veker og eg pesa meg oppover, men svært lite smerter i kneet. Byrja allereie planleggje neste tur.

Der er så nydeleg ut i havgapet, så blått og så grønt. Røsslyngen er også full av farge og der ute er mykje av den. Så ubeskriveleg godt å vere litt opp i høgda der i favorittområdet.

Havlandskapet altså ❤️
Endeleg på tur med desse to igjen 🐕🏃‍♀️🏃‍♀️

Så tok nedturen til…… og det vart raskt nedtur også billedleg. Berre etter få steg låste kneet seg igjen, med sterke smerter. Utan stavar hadde eg ikkje kome meg særleg langt utan å ramle.

Kan ikkje beskrive den kjensla, frå så stor glede til slik nedtur på under eit minutt. Takksam for at eg ikkje var åleine men hadde følgje som hjalp meg få fokuset over på anna. Er også takksam for at følgjet fekk meg ut på Roppesanden så eg fekk bada av meg mykje frustrasjon.

So no sit eg her og er rett og slett lei meg. Eg veit det ikkje er hjelp i, og at det blir betre ein gong, men er likevel lei. Gler meg til å få avklaring på kva som feilar dette pokkers kneet, som ikkje klarer bestemme seg for om det skal verke eller ikkje, og til å kunne byrje i jobb igjen. Er slett ikkje skapt til heimesitjing…… og så er hausten favorittårstida mi i fjellheimen. Har ikkje tid til dette tullet, men i morgon er ein ny blank dag 😊👍Jammen var det god hjelp i å skrive av seg den lite kledelege sjølvmedkjensla også 😁🤣

Røsslyngen er særs nydeleg her ute i det blånog grøne tykkjer eg 😊

«og om du itte greie det og alt er like trist. Så ska du høre suset over furua som sist»

MrsD, august 2020

Her tek ofte bølgjene frustrasjon og sorger med seg og druknar dei langt til havs ❤️

JUBILEUM 🌻(hurra for meg og mine supporterar 😁)

I dag har eg feira stort (i går om ein skal vere heilt korrekt sidan eg postar dette ei stund over Askepotts magiske tidspunkt……men det er no mindre viktig )

12.08.2015 .Ein nydeleg seinsommardag då som i dag, ein dag for vandring ute i det blendande vakre havlandskapet på Sandsøya . Eg skulle berre ein liten snartur før køyring til Ørsta etter noko eg hadde gløymt, det enda med svært rask og kyndig skyss med ambulansebåt. Historia kjenner mange : Stygt feiltrakk i fjøra, null mobildekning, kravling til punkt _med_ mobildekning, ventetid, avsviming, reddande englar og ein svært tvilsom ambulansetur med dører spent faste med Rowley sine lastestropper eg som noko morfinpåverka knisande pasient måtte halde fast i…….fordi ambulansepersonale måtte halde fast i båra som ikkje kunne låsast fast . Me har i ettertid spunne mange morosame scenarier rundt akkurat det, der dei fleste endar i at båra i stor fart rømer ut av ambulansen med meg oppi og «the medics» spurtande etter. Sandsøya fekk ny ambulanse ganske raskt etter dette kan eg fortelje.

Oldtidsmodell. Dei raudkledde meinte der var spor etter mus i bilen også 🙈😂
Fekk tittelen» vekas blidaste og mest lattermilde pasient» (også før morfin 😁)

Vel,lang historie kort sidan den er kjent for så mange : Tvilsam ambulansetur til ventande ambulansebåt på Voksa, morfinhappy båttur til Volda fergekai der eg vart gjenstand for mange nyskjerrige blikk frå ventande fergeturistar, ny tvilsam ambulansetur til sjukehuset ( noko var gale med denne bilen også ) og så vakna eg opp med ymse skruar i ankel der brota var mange…..og brot lenger opp på leggen. Artig dag !

Har fjerna nokre av desse, står nokre igjen 😁
LOKALSJUKEHUS ❤️Det må me aldri gje frå oss folkens!

Høyrest ikkje dette ut som noko ein vil feire seier du ? Vel, då tek du feil ! Eg feirar nemleg ikkje sjølve hendinga, men det den har leia meg fram til.

I dag feirar eg nemleg staheit,vilje, små og store seierar, 5 år med djupe dalar og høge toppar fysisk så vel som mentalt. Der har vore mange tilbakefall, nye operasjonar og nye skader. Likevel, eg har kome meg hit og eg skal enno lenger. Nett no har eg ein nedtur, men også den skal eg kjempe meg ut av. Sidan eg har artrose set det seg diverre litt meir der det er brot, men så langt har eg klart halde det i sjakk med beinhard trening. Nerveskadene vert eg ikkje god av og tidvis vert eg slått i bakken……men ikkje utslått.

Eg har hatt mykje god hjelp og oppmuntring av familie og vener, av ein fantastisk lege og nokre dyktige fysioterapeutar. Rowley har vore mi største støtte med ansvar for å «kick my butt gently», samt vere designited driver and support til utallege hydroterapitimar på Flø og Rjånes. Han har også trøysta når det buttar imot. Borna mine som heiar på meg og ikkje minst mine 2 uunnverlege turvener Johanne og Jimmi. Siste året har som sagt i fleire innlegg før min PT gitt meg ekstra boost til å strekkje meg til høgder eg ikkje visste eg kunne klare. Så i dag feirar eg også alle støttespelarane mine ; TUSEN TAKK !

Kafè fleire gongar med nokre av supportteamet mitt, herleg middag med mannen min……og som seg hør og bør ; Hydroterapi på Rjånes i kveldinga. Faktisk klarte eg symjetak både med armar og bein i dag……det var eit steg i rett retning enno ein gong. Eg gjorde kirurgane sine ord til skamme. Dei sa eg måtte vente meg ein litt anna livsstil, og eg gjorde som dei sa………men eg trur vel neppe dei meinte eg sku bli _meir_ aktiv enn eg nokon gong har vore ? Det må vel kallast eit jubileum verd ei god feiring 👌

Eg er takksam, og audmjuk…….for det kunne gått så mykje verre!

Hydroterapi på Rjånes har eg gjort mykje av, og no får eg jammen brukt det igjen 👌

You can not choose Your past away,but You can choose how You approach Your future with the past in Your luggage and how You deal with the present 🌻

MrsD 2020

Der er ingen nederlag, anna enn å ikkje halde fram med å prøve.

I dag kom endeleg dagen me har lengta etter; Urkeegga var målet. Kroppen kjendes fin, veret passe for fjellvandring og alt låg tilrette 👌

Mange bilar på ferga, me såg det kom til å bli folksamt i fjellet for der krydde av folk i meir og mindre fancy turutstyr. Sjølve heller me vel mot siste kategori, men gode sko har me og det er aller viktigast 🤣

Utfor Urke landhandel var eit yrande liv, og jammen møtte eg kjentfolk. Stoppa og fekk råd av kjentkvinne Janine og så kjende me oss rusta til nok ei flott oppleving.

Bomvegen framover er nydeleg vedlikehalden, me kom oss opp til parkering og starta vandringa. Ikkje lenge etter kjende eg murring i kneet, men det har eg ofte så eg tenkte ikkje mykje over det. Er så vakkert framover Langsæterdalen, der eg ofte gjekk som barn. Omkransa av majestetiske fjell, og med Slogen som tronar uoppnåeleg (for meg) langt der framme. Me valde ta oppover mot Klokksegga der stien delar seg i staden for å gå heilt til Jenteskaret, noko eg er glad for i etterkant. Kneet murra stadig meir men måtte henge med.

Gjekk greitt å kome seg opp, litt ur men ok sti. Så vende me nasen mot Egilbu. Også her god sti, men no kjende eg murrimga var i ferd med å bli til smerter. Til slutt måtte eg berre gi meg. Kneet var heilt stivt, klarte ikkje bøye det i det heile. Smertene tok overhand, eg sende turfølgjet vidare åleine og fann meg ein venteplass med upåklageleg utsikt. Var skikkeleg trist og lei, nesten litt gråt i halsen…… og så vart eg forbanna rett og slett. Dette ville eg ikkje finne meg i 🙈🤣 Fann fram Voltarolsalven, heiv innpå ein paracet og venta 10 minutt. Så ringde eg Johanne ;» Er det langt til Egilbu?» Ho svara at det ikkje var lange biten. «EG KJEM sa eg bestemt. ikkje pokker om smerter skal ta frå meg denne dagen»

Ikkje lenge etter dette biletet måtte eg gi meg. Ikkje meir enn ca 20 min frå målet 🙈

Paracet, voltarol, adrenalin og ein god porsjon staheit fekk meg til målet….. og kjære tid kor smertene forsvann når eg såg skuet på og frå toppen der ☺️Slik ei utsikt!Så kosa me oss der lenge, med god mat og drykk. Fotografering, avslapping…… ja total glede 👌

3 gode vener 🐕🏃‍♀️🏃‍♀️
Berre vakkert 👍
☺️☺️
Utsikt mot vakre Øye ❤️

Nedstignimga treng me ikkje snakke mykje om…… den vil eg helst gløyme 🙈 Tok minst 2 gongar så lang tid den vanlegvis ville tatt oss og var slett ikkje kjekk. Tolmodig turfølgje, eit fullstendig ubrukeleg og svært smertefullt og stivt kne. MEN, me var der og eg angrar ikkje ☺️ Neste gong skal me heile Urkeegga…… berre vent….. men i dag var det heilt rett å vere nøgde med å klare det me klarte 👍

No skal derimot min kropp få kvile nokre dagar, med besøk av born og borneborn som einaste aktivitet. Ingen store fysiske utfordringar på ei god stund 🌻

MrsD 2020

«Our greatest weakness lies giving up. The most certain way to succeed is always to try just one more time» – Thomas Edison

Takksam ❤️

Kjekke fjellfolk i Hornindal også 😊

I dag vart planane snudd om, og eg utfordra fjellheimen åleine. Rowley på dugnad i Hornindal, så eg heiv meg med dit. På bilturen leita eg etter passsande turmål, men enda opp med å ta råd frå lokalkjende 😊Slik vart det at eg sette nasen mot Sandfjellet. Rowley skyssa meg til fine Hjortedalsætra, derifrå gjekk eg på grusveg eit godt stykke til starten av oppstiginga.

Hjortedalsætra 👌

Møtte ei lokalkjend dame der som forklara ruta…. og fortalde om andre turar i området der 👍Ho skulle same turen men vart oppteken i telefon.

Føtene spela på lag frå starten i dag, så om der var litt bratt var stien god og eg fann meg eit roleg jamt tempo. God merking, fint terreng og sauene beita fredeleg.Eit par kyr valde eg å late som eg ikkje såg 😱🤣 Elvesus, fuglekvitter og solglimt, eg traska i veg og senka skuldrar😊.Rart å vandre åleine slik ein tur, det er lenge sidan. Har gløymt kor eg eigentleg trivest med berre naturen som selskap….. ein ser og lyttar betre då 😊

Fargane i fjellet då ❤️

Første bratta oppover var eigentleg fort unnagjort. Måtte over snø nokre stader og krysse nokre små bekkar….. men nydeleg turterreng. Siste del gjekk i ur, men også her godt å gå og fantastisk godt merka rute. Sjølv eg med synsutfordring såg godt kvar eg skulle gå 👌

Grei ur å gå i, også for mine føter.

Eit stykke bak meg kom dama eg snakka med ved starten av turen,og på toppen møtte eg eit ungt par som var på tur nedover. Eg spurde om paret hadde gått heile runda, for eg lurte på det sjølv (altså retur via Tussen) men dei sa at det var 3 gongar så langt og noko utfordrande så det skulle dei absolutt ikkje. Neivel, så fekk eg ete nista mi og gå same vegen attende då avgjorde eg.

Utsikt frå Sandfjellet

No hadde dama bak meg kome fram også, me kom i prat igjen, og vart sitjande i ly bak ein varde å ete nista vår. Kjekk stund. Ho hadde tenkt seg om Tussen sa ho. Var kjend i området og sa det var fin rute. Om eg ville følgje med? Sjølvsagt ville eg når eg brått hadde personleg fjellførar, nye utfordringar er topp det 😊

Så eg hengde meg på, først over ein snøbre….. så på fin sti eit stykke. Upåklageleg utsikt på alle kantar, og ein stor rypefamilie trippa rett forbi oss. Fjellet altså 🤩Etter kvart vart det meir og meir «brevandring», til og med bratt nedover ein del stader. «betre det, så sparar me tid» sa dama….. og eg gjorde meg tøffare enn eg var og sa meg heilt einig 🙈😂Her må seiast at sjølv eg såg det var trygt, men de kjenner meg ; må dramatisere litt😉Hadde derimot aldri gjort dette åleine 😱

Etter første, litt bratte nedstiging måtte me gå på snøbre langs eit vatn. Her vedgår eg skepsisen min, ein veit no ikkje kva som er under snøen 🙈Såg der var mange fotspor frå før, men…… 😱 Også dette gjekk fint, med unntak av at ho framom meg ved eitt høve trakka gjennom til livet. Det støkk i meg, men ho berre lo og forklara kvifor det skjedde akkurat der. Eg hadde ikkje anna val enn å stole på henne (sjølv om framsida på leggen hennar var bra forslått) og ho geleida oss elegant og trygt over det kvite skumle området.

Resten av turen gjekk i nydeleg terreng nedover Hjortedalen, med latter og munter prat. Kom ikkje over elva pga høg vassføring så då måtte me rundt eit lite vakkert vatn. Derifrå fekk eg skyss ned til setra igjen, der Rowley henta meg.

Tenk då, for flaks! Eg som hadde planlagt fram og tilbake same veg og så fekk eg vere med på ein utruleg flott, litt krevande og ørlite skummel (på slutten) tur. Eg seier det igjen ; fjellfolk er ei herleg rase 👍👌

Vart ikkje mange bilete i dag, men mykje prat. Eg hugsar ikkje kva dama heiter, og veit ikkje om vegane våra kryssar igjen, men enn om? Kanskje var dette berre eit slikt møte ein gøymer som eit herleg minne? Kven veit 😊

Flinke bein i dag….. og eg verken ramla eller anna krumspring. Ikkje så mykje som eit skrubbsår 👌

Etter ei slik vandring var det fantastisk å kjøle seg av litt i vakre Ørstafjorden i småregnet , og no kvilar føtene i grønsåpebad. Snart litt mat, så ein limoncello før ein skal på lading til ny tur i morgon 🌻

MrsD 2020

Om høgdeskrekk, om ein gentleman i fjellheimen…… og om personlege seierar 😊

Ikkje til å kome frå at det har vore lite sol siste tida, men nokre flotte turar i passe fjellver har det blitt 😊 Dessutan er det berre å kle seg etter forholda og nyte naturen som kan by på mykje vakkert også i grått og vått ver 👍Eit litt uheldig fall sette meg ørlite tilbake nokre dagar, men so har eg fått kosa meg i heim og hage med min kjære

Gleda var stor då me kunne ta ut på langtur i går….. og hjelpes for ein tur! Første delmål ; Hallehornet…..med start frå Steinstøylen dit me fekk skyss av Rowley . Frå Steinstøylen er det bratt opp ein halvtimes tid , men så er det igrunnen plankekøyring opp til Hallehornet. Største utfordringa der var å sjå minst mogleg høgdepåverka ut når turfølgjet knipsa bilete av meg litt for langt (for meg) ut på kanten. I skifte mellom sol og tåke pausa me der oppe litt, med utsikt over den bergtakande Romedalen.

3 gode turvener ved turstart. Steinstøylen, og litt av Hallehornet opp til høgre
Romedalen altså, så vakker
Delmål 1,Hallehornet og første utfordring for høgdeskrekken.👍

Ikkje tid til lange kvilda for no skulle me vidare til ein stad me lenge har snakka om…..ja faktisk i årevis : Molladalen . Har lese om denne ruta mange gongar, og snakka med fleire som har gått der. Alt tyda på at dette sku eg klare sjølv med dei utfordringane eg har. Lang historie kort ; me gjekk på god sti, i utfordrande ur, på ein god del snø og i delvis sleipt terreng eit par timar……og stien måtte me leite litt etter somme plassar pga snøen. Litt strevsam etappe for føter og kne,og balansen fekk utfordra seg. God stimerking.

Så, etter siste kneika i ura, sto med der brått og såg utover eit landskap som tok pusten frå oss. (den vesle pusten me hadde igjen då 😉) MOLLADALEN ! Akkurat der bestemte moder jord seg for å vise seg fram på sitt beste. Sola og vinden jaga skodda ,og den majestetiske og litt skumle fjellrekka framstod omkransa av lette skyer som dansa der oppe. Alt var som bestilt for ei førstereis hit…….og pulsen hoppa over eit slag eller to. Slikt eit ubeskriveleg vakkert ,og samstundes ugjestmildt landskap på same tid……det må berre opplevast. Så vakkert at eg mest gløymde fotografere, men eit par bilete vart det vel.

Vakkert og skummelt

Nedstigninga til sjølve dalen var igjen litt sleip og strevsam, i og med der enno ligg ein god del snø…..men me kom oss no ned med berre ei lita rift i ei hand (eg sjølvsagt). Fann oss ein fin rasteplass ved eit vatn som ikkje var islagt, der åt me nista vår og skåla i cider. Sat lenge berre og tok inn alt rundt oss, og så måtte no sjølvsagt eg få med meg ein dukkert i det nydelege brevatnet. Skifte av sveitte kle, lufting av føter……..og så byrja nedturen mot Barstadvik.

Vassføringa i elvane er stor no, og ved kryssing av ei elvegrein vart eg noko overmodig. Til vanleg, pga både synet og foten, tek eg av meg sko og sokkar og vassar over om eg er usikker. Denne gongen sku eg vere tøff og hoppe frå stein til stein. Vipps fekk eg mitt andre bad på turen, berre 10 minutt etter min frivillege dukkert 🙈 Ein litt oppskrapa og forslått ankel, våt sekk og eit hovmod for fall …..samt gjennomblaut turbukse. Ellers bra, men gla der ikkje var andre i området 😂 Telefonen klarte seg i alle fall! Blir nok til at eg held meg til vassemetoden framover.

Rett under det berykta bladet (me såg folk der oppe ) var reine campinplassen ,og eit yrande folkeliv. Familiar,fjellklatrarar,dagsturfolk og hundar . Me talde raskt 15 telt, var sikkert fleire og ein jamn straum av folk heile tida på veg opp/nedover. Alle helsa ,nokre slo av ein prat…….og alle tok omsyn til at stien tidvis er smal. Så kjekt å sjå kor alle kosa seg, endeleg fekk fjellteltfolket nokre opphaldsdagar !

Er noko med fjellfolk, me helsar og pratar med menneske me aldri har sett før og som me nok ikkje hadde snakka med ellers. Utvekslar turtips og erfaringar, ynskjer god tur vidare.Det er så kjekt, eg har hatt mange gode pratar med folk eg møter i fjellheimen……så også på denne turen.

Kvar var eg…..jau,nedstigninga ja. Må vedgå det var noko eg kvidde meg på. For det første var ankel, legg og kne i kranglefot noko sliten, for det andre visste eg (trudde eg men er glad ikkje kunnskapen var detaljert ) kva som venta litt lenge ned i dalen. Prøvde nyte natur og utsikt, men kjende pulsen auka for kvar meter nedover. Så stod me framfor den frykta delen av turen ; 10 meter på bratt bergvegg med elva rett under langt der nede . Om det er 10 eller 30 meter ned har eg ingen peiling på, eg valde å halde blikket rett fram og dit eg måtte trakke…..men såpass såg eg, at eit fall ned der hadde gjort ende på kven som helst. Der er ingen sti, berre ein bratt vegg med små «hyller» du må vurdere deg fram til sjølv. Første meteren er også utan kjetting til å halde seg i. Johanne og Jimmi gjekk først, eg etter. Allereie etter 3 steg tok redsla meg skikkeleg og pusten gjekk i lettare hyperventilering.Stod so bom fast til eg høyrde einkvan rett bak meg : «skal eg hjelpe deg litt kanskje, vil du halde i handa mi ?» Der og då ville eg berre gråte av lettelse, og turde ikkje snu meg for å sjå kven redningsmannen var. Med roleg stemme gleida han meg til kjettingen, forsikra seg om at eg hadde tak og fekk roa meg med forklaring på korleis eg best skulle kome meg vidare, så hjelpte han Johanne med Jimmi slik ho fekk handa fri (ho har utfordring med grepet i eine handa, så korleis ho klarte det der vil eg aldri forstå) Med godt tak om kjettingen og med lett meditasjon for å finne min mentale balanse gjekk det faktisk fint . Livredd var eg framleis, men pusteteknikk og oppmuntring frå Johanne og vår ukjende hjelpesmann fekk meg framover steg for steg. Klarte til og med hugse det Rowley har lært meg, om teknikk for betre grep både med hender og føter. Vel over, med føtene på trygg grunn, kom der litt blankt i augekroken……men mest av alt ei boblande glede over at eg, med så sterk høgdeskrekk ,hadde forsert det eg har kvidd meg til så lenge. Glad, og ikkje så reint lite stolt av meg sjølv. Arnhild vs høgdeskrekk : 1-0 !

For eit drama tenkjer du ……ja det gjer vel kanskje eg sjølv også i etterkant. Medan me stod der og fekk pusten ned i normal frekvens kom der alt frå eldre spreke damer til yngre born trippande både opp og ned den biten. Likevel ; der er farleg, og bratt /langt ned og eg har som sagt svært reel og sterk høgdeskrekk (vert redd 3 m opp ein stige eg) så det der var ein enorm personleg seier. Skal eg opp der igjen ? Nei. Kjem eg til å klare liknande utfordringar i framtida ? Veit ikkje. Eitt veit eg : Den framande gentleman som så tolmodig geleida ei noko livredd fjellgeit og tok slik godt vare på oss gløymer eg aldri, og eg er så takksam ! Fjellfolk altså !

Resten av nedturen ned gjekk fint, men det er langt og på vanskeleg sti. Mykje regn har gjort den sleip og gjørmete, meir som små bekkar tidvis. Var usigeleg glade når me nådde parkeringsplassen der Rowley (også ein gentleman som både køyrde oss til Steinstøylen og henta oss i Barstadvik, men han er no alltid det han ; gentleman altså )venta på oss. Vel heime, etter ein lang dusj og litt plastring av skrubbsår, inntok eg sofa`n med diverse variantar av isposar ymse stader på beina…….og slurpa i meg velfortent cider og gnafsa i meg litt potetgull . Viktig med saltinntak og rett væskebalanse veit de .

🙈😂🙈

I dag, denne strålande dagen, skal eg berre pleie meg sjølv. Det gjer vondt i knea, vondt i ankel og legg….eg kjenner meg mørbanka. Likevel angrar eg ikkje, for eg har klart det eg ikkje trudde eg skulle klare og det saman med beste turvenene. Kan ikkje bli betre enn det vel ? Slik er det ofte. Eg veit, at etter lange turar kjem smertene. Eg vel likevel å utsetje meg sjølv for dette, for kjærleiken til fjellet og gleda av personlege seierar veg opp for det som kjem etterpå……..og så er eg stolt av at eg gjer slikt som kirurgane for 5 år sidan sa eg ikkje ville klare.Mange nye små og store utfordringar er planlagt, gler meg 😊Så om du synest eg er dumdristig, eller burde halde meg til rusleturar svarar eg «nei…….ikkje før eg absolutt må» Eg veit kor heldig eg er, og set pris på kvart steg eg kan ta så lenge eg klarer. Der kjem ei tid eg må gi meg, det veit eg, dog håpar eg det er lenge til . Så kan eg sjå tilbake på alt eg har gjort , alt eg har klart, og kose meg med minna om både galskap og flotte opplevingar. No skal eg freiste kome meg ut av senga, ordne «frukost» til meg og Rowley og så skal me berre nyte dagen i lag.

Lag deg ein glad dag, nyt best du kan

MrsD 2020

«Those who improve with age embrace the power of personal growth and personal achievement and begin to replace youth with wisdom, innocence with understanding,and lack of purpose with self-actualization » -Bo Bennet

Aldri for gamal 😉

Me menneske er ofte opptekne av alder…… i mange samanhengar. Ein er for ung for ditt, for gamal for datt. Sjølv har eg vel også vore der, at eg kjende på dette med å «te meg etter alderen og sjå mi begrensning» men eg har jobba mykje med haldninga mi og lært meg gi meir blaffen i desse normene.

Eg er den eg er ; Arnhild 53 år. Ikkje feilfri, tidvis hissig og svært impulsiv, snill for det meste og sta til tusen. Eg elskar pynte meg, fargar, sminke, danse, synge, stå på sena og vere litt diva. Så elskar eg også å traske i naturen, i all slags veir. Regn er berre vatn og gjørme kan vaskast vekk. Raudsprengd, sliten og sveitt på ein fjelltopp…… då lever eg 😊Utfordre meg sjølv, presse meg til nye mål, jobbe med ymse redsler og frykter.

Siste året har eg, som før skrive, trent med personleg trenar. Dette sat langt inne for meg, bl. a fordi eg synest eg var for gamal, for dårleg trena, usikker og eigentleg litt redd. Det var før eg møtte herlege Vanessa. Allereie frå første timen var eg hekta, og sidan har den treninga….. og ikkje minst ho…. blitt ein stor og viktig del av livet mitt. Med henne får eg tilpassa trening, lære rett teknikk, får oppmuntring…. og ho pushar meg dit eg aldri trudde eg skulle kome. Nye øvingar eg meistrar raskt, nokre som tek tid men eg får det til. Eg delar av livet mitt til henne, ho lyttar og ho «gret og ler» med meg. Dette er ikkje berre trening for å bli fysisk sterk, det har også påvirka meg enormt positivt mentalt. Eg står stødigare og sterkare som meg sjølv, og den jenta har hjulpe meg stole på at EG KAN like bra som den yngre garde 😉 😊 Etter siste timen vår før ferien i dag kjenner eg allereie kor eg gler meg til oppstart igjen. Ho seier alltid at det er eg som gjer jobben, men me vart vel einige i dag om at det er eit team work og me er eit sabla godt team 🏋️‍♀️

Helsemessig har vel siste 10 åra vore noko utfordrande med artrosen og skader…. og eg har hatt mange rundt meg som tolmodig støtte. Rowley, borna, mine beste turvener Johanne og Jimmi som eg har delt så fantastiske opplevingar med og mange mange fleire blir det (utan dei to hadde eg slett ikkje gått så mykje og så til tider utfordrande turar i alt frå solsteik til snøstorm 😂) Oppmuntring frå vener…… ja berre positive ord frå alle (stort sett 😁)

Poenget ja, har eg eit poeng? Tja, det var dette med alder då. Eg vil berre, som overskrifta seier, minne deg på at du aldri er for gamal til å prøve noko nytt, til å pushe deg sjølv, til å danse og le ❤️

Så vil eg også seie at det er lov til å vere stolt av seg sjølv, det er eg. Ikkje hovmodig, men stolt av det eg får til 😊Difor, i dag, legg eg for første gong ved eit bilete av meg sjølv «in action» Vanessa ville så gjerne ta bilete og det fekk ho jammen lov til 😁(Det ho ikkje veit, er at eg etter timen gjekk ein noko lenger og meir strabasiøs tur enn eg hadde planlagt.(Ikkje sei det til Vanessa, men om du seier noko kan du fortelje henne at det faktisk hjalp på strekken 🏃‍♀️👍😂)

No skal eg ordne huset, pynte bord og vente på mannen min. I dag er det nemleg 7 år sidan me forlova oss i vakre Firenze ❤️ Så i kveld vert det ørlite raudt i glaset og god mat 🌻🌻

Utetrening i desse tider 😊

«peace out»

Samfunnet har opna litt igjen. På meg verkar det faktisk som om mange trur me er tilbake til trygge og smittefrie tider. Me stimlar ihop på kjøpesenter, går glatt forbi spritdispenserar, trengjer oss nær personen før oss i køa og går med nasa ned i telefonen slik me ikkje ser om der er ein meter til dei rundt oss. Altså, der er ikkje noko gale i å gå i butikkar eller på kafè, eg gjer det sjølv av og til…….men eg har augene opne og er ein “dansar” . Poenget mitt er at eg ser så mange som tydeegvis gjev fullstendig blaffen og det gjer meg sint. 

Som hjelpepleiar har eg faktisk byrja bli litt engsteleg igjen no når pårørande kan kome omtrent slik dei vil og til og med ta med sine heim og andre stader. Misforstå meg rett, eg er så inderleg glad for at dei gamle igjen får sjå sine og det treng dei…….men når eg ser den slappe haldninga til befolkninga rundt omkring……ja då vert eg sjølvsagt redd for både dei gamle og oss pleiarar som no ikkje har nokon kontroll på kvar og kven me (via bebuarane) er i kontakt med. Eg snakkar ikkje om pårørande her, dei er flinke….men om dei gamle er i kontakt med folk me ikkje veit, t.d når dei går på butikken slik nokre av dei gjer sjølvsagt……eg kjener engstelse. Me gjer vårt beste for å sprite reint etter bebuarar har hatt besøk……men realiteten er faktisk at me ikkje har tid alltid.Faktisk har me allereie for lite hender og tid til det daglege ellers. 

Så folkens : Skjerp inn igjen om du har slakka ev, tenk ikkje berre deg og dine. Ringverknadane er katastrofale om me slepper for mykje opp og byrjar klemme og handhelse…….og kjære dokke ; frisk opp kunnskap om  handhygiene. Eg vert så lei av å sjå “haugevis” med folk som trykkjer eit par dråpar sprit  i hendene og så vidt gnir dei saman . Då kan du like godt spare spriten til nokon som bryr seg. Dugnaden er ikkje over,  normal er enno sjuk og normal vil så gjerne tilbake til oss. Det klarer me få til  berre om me held ut saman på avstand. Om me klarer det kanskje me slepp ny bølgje ? Kanskje me slepp at dei gamle igjen må sakne sine i månadsvis ? Kanskje kan me i utsette jobbar og folk i faresone etter kvart få ein tryggare kvardag ? Kanskje kan kulturen blomstre for fullt, folk få kome tilbake til arbeidet sitt og alle dei som har vore råka hardt byrje byggje seg opp igjen ?Eg håpar det….. og håper den oppopninga som er gjort kan fortsetje , men då trengs me alle !

Utanom det spirar der i hagen, eg har herleg gangsperre i heile kroppen og spurvefamilien som bur under ei takstein rett over soveromsglaset vårt er svoltne og fortel meg at mataren er tom 🐦 Kaffien strax klar og eg skal så litt meir ymse frø  og få  solsikker i jorda for no treng røtene plass…….ein del av solsikkene byrjar bli høge og sterke medan andre har eg ikkje lukkast heilt med. Prøvd meg på ein ny sort i år så me får sjå. Sukkererterplantane er grøne og sterke, og klatrar fint…..blomkarsen vert stor i år, paprika og tomat vert der nok av ! Så er Eric og eg spente på kor mange graskar me klarer få til, dei blomstrar i alle fall . 

Om 3 veker har me ferie, i 4 veker. Gler meg til heimeferie, med familien rundt meg og småturar for å gjenoppdage vakre fylket og kanskje nabofylker ? Blir nok for det meste dagsturar, fjellturar ,badeturar om veret tillet…..og mykje hagearbeid og snikring. Har mange fjelltoppar planlagt med god vennine, og litt meir lavlandstur med min mann. Har også vener som likar best å gå i lavlandet, så eg gler meg ! Om eg får inn eit par PT timar er det bonus !

Gler meg også til åleinetid med Rowley, min aller beste ven og ektamann. Håper på små turar med motorsykkelen , har ikkje vore eksosrype på eit par år 🏍Bilturar med picknick-korg,små turar i naturen. Eg er faktisk frykteleg sliten i år, kjenner det skal verte godt å berre nyte ro og fred heime, og nyte kaoset når aller er samla. Trur det er mange som har det på same måten, det har vore tøffe tider på ulike vis for alle.

Det er langt mellom blogginnlegga mine for tida, eg har liksom ikkje hatt driven. Skriv gjer eg framleis dagleg, men har ikkje kjent for å dele. Kanskje fordi alt har gått inn på meg, eg har kjent på avmakt, sorg,sakn,utmattelse…… både pga lock down og ikkje minst dei fryktelege hendingane i Amerika. Eg har ikkje orka skrive og legge ut om det, har for ein gongs skuld vore ordlaus. Heile verda er sjuk, med mange skremande diagnosar som ikkje alle er fysiske.Eg gret,eg fortvilar…..men eg gjer det heime. Kjende ei stund på at ein mest vart uglesedde om ein ikkje kommenterte eller skreiv om alt det vonde, om ein ikkje fekk med seg alt ein skulle gjere på instagram og facebook for å vise sin avsky. Eg kobla divverre litt ut, men det tyder faktisk ikkje at eg tek lett verken på rasisme,korona eller rasering av natur.Har berre ikkje hatt energi til å uttale meg “offentleg”……og det er heilt ok. 

Dette vart no eit slikt roteinnlegg, berre litt tankar. No skal eg fylle opp fuglemataren, drikke kaffien min, rusle meg ein tur på fonnvernet og sjå om musklane løsnar litt og då er det vel på tide å tenkje middag til Rowley kjem heim. Innimellom lyt eg vel få inn litt gartnaroppgåver 🌻🌻🌻🌼🌱☕🍋

Lag deg sjølv ein god dag kvar du no er.

Kjenn på duftene

lytt til biene og fuglane

gå barbeint på ei strand

beundre sommarfuglane

ring ein ven !

MrsD2020

Peace out 😂🌻

Roleg dag

Eg tek det med ro i dag, og let beina kvile. Er viktig det, veit alle som trenar ein del. Ein kviledag i veka 👍Faktisk skal eg ikkje gjere anna enn å rydde litt i heimen og stelle med alle plantane som byrjar vekse i dei ørten pottene eg har sådd i 🙈Kjem vel ikkje som eit sjokk at eg ventar minst 50 solsikker…… og dei solsikkefrøa eg sådde ute før det fatale snøfallet spirar forskyne meg også 🌻🌻I tillegg veks både urter og blomkarse, tomatplantar og sukkererter. Graskara er så store dei må plantast ut kjappast råd…… eg syslar med tanken på å setje dei i høyballar så ikkje sniglane vert så freista 🐌🐌

I stova har me eit digert vindauge me ikkje likar eller ser oss råd til å byte. Der har den hendige mannen min sett inn eit par solide plankar, der eg no skal til med ymse prosjekt….. både såing og pynting. Blir kanskje eit innlegg frå det prosjektet ved høve 😁👍Når ein har stort gamalt hus med alt for mykje å gjere, samt slunken lommebok…. ja då finn ein stor glede i små endringar og prosjekt 👌

Huset vårt er ikkje A4. Me kjem kanskje aldri rundt med planane. Mykje halvgjort pga helse og økonomi….. og nokre ristar på hovudet og meiner me burde gi opp. Då vert eg berre lei meg, for dette er vårt valg, vårt liv og vårt strev. Me har det godt i «kråkeslottet» fordi me rett og slett har det godt. At «alle andre» lever flottare trur eg ikkje gjer dei meir lukkelege. Vårt stil varierar frå bohéme til shabby chic…… med innslag av Rusta og gjenbruk😂🙈i tillegg til Rowley sitt geniale eigenproduserte interiør👌 Me har ikkje flott kjøken og bad…… faktisk berre mellombels variantar av begge deler 😁Me samlar verken på service eller sølvtøy, ei heller nips og naps av dyre merker. Det me derimot har, er plass og hjarterom til alle som kan sjå forbi det slitne og utskiftningsklare. Me har kaffi og te servert i ymse «novelty mugs»til alle gjestar og me har to kvite pusar som røyter 😂

Me har også stor familie, gode vener, naturen rett utfor døra og ei trygg bygd å bu i. Meir treng ein vel faktisk ikkje?

Så i dag skal eg pusle litt rundt her, gle meg over alt som veks, klunke litt på pianoet eg lærte spele på i min barndom og fikse middag til min nydelege ektemann. Høyrest ikkje det ut som ein bortimot perfekt dag?

Nyt det du har, ikkje hig etter meir. Lag deg ein tilfreds dag 🌻

MrsD 2020 (og Coco 😉)

Språkslakting eller språkutvikling ?

Eg er ingen stor tilhengar eller brukar av banneord, og meiner me bør kunne nytte språket betre . Likevel kjem der nok diverre nokre sterke gloser frå meg også når eg etter eit naudsynt ærend til «the smallest room in the house» ( det er no ein angrar på at ein ikkje tok knipeøvingar etter fødslane litt meir alvorleg ,hugs det mine vener som framleis er i produktiv alder😉, )famlar meg tilbake til soveromet i mørkret og køyrer stortåa merkverdig hardt inn i kista full av minner frå Italia ved fotenden av senga .Er det ikkje finurleg kor hardt ein kan slå tåa sjølv når ein listar seg fram med sniglefart ? (Note to self : berre flytt den kista !)Det forundrar meg kvar gong……og det er ofte. Brillene, som eg faktisk treng for å ha nattesyn (eigentleg for å sjå i det heile tatt) ligg fint på nattbordet…….også kvar gong.

Medan eg sit her og skriv kjem eg på fleire situasjonar der eg ikkje er så velformulert. Til dømes når eg vert eitrande sint og ivrig , kjenner meg redd ( i sær når eg har forvilla meg opp i ei høgd som triggar høgdeskrekken min) eller våknar med sterke smerter og berre veit dagen vert traudig . Ellers freistar eg bruke betre ord for å uttrykkje meg, men inn i mellom glepp det altså og det er greitt.

Tankane rundt temaet denne gongen kom i går kveld etter nokre episodar av ein nydeleg serie eg har fulgt på Netflix. Nydeleg med nokre kjedelege unntak…… bl.a språkbruken. Serien er britisk, og første sesong greip meg på mange vis. No har eg starta sesong 2 og synest diverre det tapar seg…..men det er ei anna historie. Her finn me eit enormt spenn i karakterar, frå den stillferdige enka på ein benk ved ektemannen si grav, til den vulgære psykologen og like usmakelege samlaren ( som forøvrig spelar svært lik karakter i ein annan serie av samme forfattar) som spyr ut ukvemsord.I det heile er der mykje slikt frå mange av karakterane og det tek vekk mykje frå opplevinga mi av ein i utgangspunktet fin serie .

Kvar går så grensa for kva eg synest er «ok» banneord/skjellsord……og kva kvalifiserar eigentleg til slik omtale ? Eg skal ikkje vandre inn i definisjonar, men kjem berre med mine eigne enkle funderingar.

I mange britiske produksjonar er svært mykje banning……og ein legg merke til at orda, spesielt i nyare tid, ofte har seksuell undertone. Likeeins samansett med ord ein skal assosiere med kjærleik…..som t.d «mother……»(eg orkar ikkje skrive resten).Ord på kjønnsorgan ( eller kallenavn på slike er vel rettare sagt) er populært. Me gjer det same i Norge og mest truleg i alle verdas land……. og eg likar det like dårleg. Skal me verkjeleg lære borna våre at det er ok å setje ordet mamma i samanheng med ukvemsord ? Kan me ikkje i staden lære dei å setje normale ord på kjensler ?

Kva har skjedd med språket ? Klarer ikkje skaparar av underhaldning fange oss utan å leggje inn ukvemsord i annankvar setning ? For min del vert eg berre ille berørt…….kan det ha med alderen å gjere ? Er eg prippen……følgjer eg ikkje med i tida? Analysering er ikkje mi sterke side, men eg skulle ganske enkelt ønske meg meir leik med «normale» ord og mindre «f-ord». Ein naturleg del av språkutviklinga ? I så fall vil eg gjerne drage i naudbremsa på det språktoget for kvar skal det ende ? Mi personlege meining er at språket vårt, og i andre land, er i ferd med å bli slakta.

Slik går no dagane, mangt ein skal hengje seg opp i. Eit enkelt «pokker» eller «faen» …….eller «forbanna drit» må ein vel berre tolerere, dei kjem som sagt frå min munn i blant også sjølv om eg freistar unngå det. Mange engelske banneord derimot vert eg berre sur av…….dei er så seksualiserte og nedsetjande, ofte på bekostning av oss kvinner.Difor er eg sjeleglad for, at når min britiske ektemann ein svært sjeldan gong bannar…….ja så er det alltid på godt norsk 😂

Lag deg ein dag full av gode ord….eg har ein relativt smertefri morgon og det lovar godt for fridagen 🚶‍♀️🥾

på god veg til naturleg grått ….blir godt å sleppe tenkje på hårfarging 😊

MrsD 2020

«Its more fun to talk with someone who doesnt use long difficult words but rather short easy words like «how about lunch» «

-Winnie the Pooh

I lag på avstand

Så kom deg opp av sofaen,

Få på deg gode sko.

Legg nista opp i sekken,

antibac ja, kanskje to.

Så set du deg i bilen

og møter meg ein stad.

Me går i sol mot fjellheimen

Ein dag heilt fritt for jag

             🌻

Ooooo me me går på avstand

Eg kjem eit stykke bak.

Ooooo tankar om virus,

får pause litt i dag.

            🌻

Eg kjenner det i heile meg

Så godt å møtast no.

Venninneprat og latter,

Lufte tankar og få ro.

I fjellheimen der begge trivst

me knyter sterke band.

Naturen gir oss glede

Og får kroppane i form

              🌻

Ooooo me går på avstand

Eg går to meter bak

Ooooo i sekken har me

ein termos og litt mat.

               🌻

Så takk kjære venninna mi

For turen vår i dag.

Og alle andre turar

me har hatt og klart skal ha.

Og Jimmi kjære vennen,

eg gløymer ikkje deg

som trufast ruslar med oss

kvar enn me dreg deg med.

               🌻

Ooooo me går på avstand

Eg kjem eit stykke bak

Ooooo men sjølv på avstand

var me i lag i dag.

MrsD 2020

(fritt etter “vi vandrar saman” av Olav Stedje 😁)