STOLT

Vi les til auget vet stort og vått,

om svenskar som ikkje tenkjer som oss.

Om thailandske kongar i karantene,

med konkubiner og tenarstab.

Vi syg til oss alt av informasjon,

om heimekontor og viltre born.

Vi meinar og synsar,

vert sjølverklerte ekspertar.

sprit eller handvask,

kva funkar best ? 

Smågodt vert stort,

er det krise i heimen

om påska får litt mindre sukkerinnhald ?

Familietid har ei heilt anna meining,

tolmod og fantasi trengs denne tid.

Kreativiteten blomstrar,

stovekonsertar og samvær på nett.

Imponerande stå på vilje,

samhold slik me aldri har sett.

Ein annleis verdskrig me står i no , 

snikande fiende vanskeleg å sjå.

Me kjempar med vatn og såpe, 

med avstand og dugnadsånd.

Så midt i denne krisa

som rammar kloda vår,

er eg stolt av landet og folket,

vårt Noreg i raudt ,kvitt og blått.

MrsD 2020

Stay safe, wash Your hands, keep loving each other.

“A positive attitude from you tends to produce a positive attitude toward you.”

Deborah Day

Den barnlege draumen

Tenk om draumen min var sann,

og dette kvite som dalar stille ned 

hadde antistoff i seg.

 La seg som eit teppe 

over jordkloda og me var fri.

Tenk om draumen min var sann,

 våren kom med fuglekvitter og sol

og me hadde lært å sakne kvarandre.

Lært å snakke samen, smile til kvarandre.

Tenk om draumen min var sann,

og me våkna opp 

til eit varmare samfunn

der alle held fram 

i dugnadsånd med omtanke

og opne sinn.

Tenk om draumen min,

den barnlege og lengtande draumen min

var sann 

MrsD 2020

Om å vere varsom, og å glede seg 😊

I dag våkna eg tidleg igjen, etter ei litt uroleg natt. Tankane surra, kattane hadde stovefest med høg vannskålføring og tok livet av nokre sokkar, og huset laga merkjelege lydar. Ei vanleg natt i nr.28 med andre ord, men eg merkar at mykje vert sterkare for tida. Har større problem med å sovne igjen når slikt ( i tillegg til naudsynte erend på badet……blæra har også runda 53 😏)vekkjer meg, og eg kjenner tidvis dei urolege tankane tek sterkare tak.

Denne morgonen kjenner eg ekstra på sakn, og veit det er noko storparten av verda si befolkning slit med. Sakn etter familie, vener, kollegaer. Sakn etter det vanlege, etter fritidsaktivitetar . Så registrerar eg også at ein eigentleg ikkje skal seie slikt. I det heile bør ein ikkje ytre verken triste tankar eller kvardagslege bekymringar , der er alltid nokon som har det verre. Ein skal heller ikkje ha lov til å vere slitne av den nye kvardagen.

Eg synest vi må få lov til å vere oss sjølve, til å ytre det vi treng utan å få spydige kommentarar. Ja, mykje er trivielt og i mange sine auger unødvendig. Det tragiske er at folk døyr, vert svært sjuke, misser jobbane sine og mykje mykje meir som er heilt forferdeleg. Eg, som alle andre, kjenner dagleg på klump i halsen og har bekymringar i forhold til dette. Likevel må det vere lov til å seie at ein er kvardagsbekymra ? Denne vanskelege situasjonen vert ikkje betre av at vi kneblar kvarandre så vi skal vere redde for å vise redsle ? Eg ser dagleg innlegg eg reagerar på, men har valgt å ikkje kommentere . Freistar å tenkje slik at det skadar ikkje meg om ein kvan har eit «tåpeleg» spørsmål eller ei «bagatellmessig» bekymring. For eg er ikkje dei, eg kjenner dei ikkje og anar ikkje kva forutsetningar dei har. Så må vi ikkje gløyme, at fordi om ein er tilstades i si eiga kvardagslege engsting betyr ikkje det at ein ikkje ser det store biletet og tek innover seg alvoret ? Eg klarer ikkje alltid følgje mine eigne ord her sjølv , kjenner eg ergrar meg over ein del som vert skrive og sagt. Når slikt kjem over meg diskuterer eg det med kattane (som kan bestikkast med litt våtfor) eller med min kjære (som no for tida ikkje kan stikke av 😁)

Så må det også vere lov til å vise glede denne tida. Le, spøke, ta vare på seg sjølv på den måten som er best for den einskilde. Heimespa, sminke, kle, musikk, trening,turar ut……..ja alt som skal til for å halde hummøret oppe. For nokre dagar sidan var me på biltur med Eric (barnebarnet vårt) Me køyrde litt rundt i sentrum,forbi jobben til besten, og så til Alti (eller mini amfimoa som han kallar det, Ålesundsgut som han har blitt ) . Der gjekk me tur i havneområdet , stoppa ved fyret, såg endene dukke og lage ringar i vatnet og minnest korleis han og eg plar gå turar der tidlege morgonar før andre har stått opp.Minnest bollar og is til frukost ein varm sommardag, rulle nedover grasvollane, balansere på murkanten og kaste småstein på vatnet. Me hadde ei kjekk stund i lag……på face time ! Skulle ønske eg fekk kjenne dei gode armane hans rundt halsen vedgår eg…….men det kjem !

For det meste er eg imponert over det norske folket, mange er utruleg kreative og flinke til å støtte kvarandre på avstand. Mange nye plattformar er skapte for både sosialisering og kulturelle opplevingar ,små og større bedrifter finn alternative måtar å drive på og for det meste heiar vi på og støttar kvarandre. Det å skulle snu om livet sitt så fort både privat og i jobbsamanheng krev innsats, og vi treng enno meir enn vanleg å vere rause med kvarandre. Negative kommentarar treng vi ikkje, men konstruktive samtalar og diskusjonar er bra.

No skal eg i dusjen, og så skal eg lage meg ein god kopp te og ringe til ei venninne eg ikkje har snakka med på lenge.

Ver snille med kvarandre folkens…….og vask hendene 😉

MrsD 2020

«A single act of kindness throws out roots in all directions, and the roots spring up and make new trees.”

Dikt i morgontimen

Ho opna datamaskina,let alle minna skyllje over seg. Bilete i tusental.

Som eit fløyelsmjukt trøystande  teppe la dei seg rundt henne,

Klemde henne med  lubne barnehender.

Lik  fargesterke sommarfuglar

dansa dei rundt henne,små og store.

Vengjene deira strauk henne varsomt 

over kinn.

Dei kviskra glede i øyra hennar,

lovnad om betre tider.

Minna om alt som har vore

samla seg til ein kor

som sang av full hals :

“alt skal bli bra ,

me sjåast igjen”

MrsD 2020

Med det ønskjer eg alle ein god og minnerik dag.

Ta deg ein tur innom album eller biletfiler,tenk på

alt du og dine har opplevd og kan  sjå fram til.Hugs å ringje ei gamal tante eller ein ung nevø,

 i det heile hugs å ringe. Gi ei merksem til einkvan som du meiner fortener ei overasking på døra, bruk lokale verksemder 

Men aller viktigast ; ; hald deg frisk 🌻

Vanleg har blitt sjuk

God morgen.

Nok ein dag her i nr. 28,eg vakna tidleg som vanleg og har fått i meg frukost. No er det kaffi og litt skriving på programmet,før ein liten tur ut. Høyrer fuglane kvitre, ser det er grått og litt vind……men gler meg til mi daglege runde. Alt som vanleg med andre ord…..likevel ikkje.

Vanleg  ; eg ville hive meg i bilen og køyre til Ålesund ein dag som denne.

Vanleg ; å fare på besøk til ei venninne eller treffest på kafê.Gå lange turar og ete appelsin, sitje tett i ly for vinden bak ein stein.Seie hei til alle ein møter, ikkje vere redde for å passere kvarandre på smale stiar.

Vanleg ; å fare på jobb, skravle med kollegaer i garderobe, og ha koselege pauser saman.

Vanleg ;å ha born og borneborn på besøk, familiemddagar og turar ute.

Vanleg ; å gå i butikken og handle, treffe kjentfolk og snakke om eitt og hitt til eg gløymde kva eg eigentleg skulle ha.

Vanleg ; møte min PT og få trene på senteret både med henne,åleine  og med venninne.

Vanleg ; å stikke innom jobben til min kjære, veksle nokre ord med dei han jobbar med og sjå alt dei får til. Ete lunsj saman med mannen min.

Vanleg ; kunne stikke innom mamma på sjukeheimen om eg vil.

Vanleg ; klemme dei eg er glad i, både familie og vener

Vanleg har blitt svært  sjuk, Vanleg treng vår hjelp,og beste medisinen er å unngå Vanleg mest mogleg. Likevel freiste leve så normalt me kan.

Mykje er sårt og leit. Alle har me nokon me så gjerne skulle vore i lag med og aktivitetar me gjerne skulle vore med på. Rutiner er endra både i heimar og på arbeidsplassar, men eigentleg er dette såre enkelt. Me unngår Vanleg no slik at me skal få meir tid, og då må me stå saman…….på avstand. Kan me ikkje berre bli einige om det ? 

Lag deg ein god dag og ei god tid så godt du kan, no er eg klar for turen min 😊

MrsD 2020

Karantenegleder

Nett no kan me ikkje leike i lag,

men me kan ringe og prate ,

tøyse litt kvar dag.

Me får sjå deg med hjelp 

av teknologiens magi,

so vert karantena lettare å stå i.

Du kan vise oss kasser med leiker i.

Me får høyre deg le,

sjå deg hoppe og danse.

Du har lært nye ord

på engelsk og norsk.

“peace and love” har pappa lært deg,

kva passar vel betre slik verda er no.

Me leikar gøyme og leite på nett,

besten er lur  men me finn han lett.

Dubbus og Coco saknar venen sin,

men snusar på telefonen

og får kos og klem.

Om me vil kan me lese eventyr,

synge ein sang som blir nett som me vil.

Me kan dikte  om havet,

om store maskiner.

Om Eric og besten på skattejakt.

Liten plugg skjønar heldigvis lite,

av alt dette skremande som skjer.

“e skal leke med Emil når smitta e ferdig, 

og da kan dokke også  besøke me”

Han er trygg i livet og har det godt,

“besta, i sommer skal vi bade i sjøen

og bygge stort sandslått”

Me gler oss til du kjem igjen

og lagar kaos i hus og heim.

Futt og fres frå morgon til kveld,

små armar som gjev

den aller beste klem .

Me har laga og lagra så mange minner,

og fleire blir det om berre litt tid.

Så inntil vidare vesle ven,

til verda er normal igjen.

får me sjåast og snakkast ved «dataen»,

besta og besten sin aller beste ven.

MrsD 2020

Søndag

Søndag.Ute er det litt grått og vått. Eg har te i fargerik kopp, toast med bønner og ein ektemann som er i litt uggen form etter ryggoperasjon. (som gjekk bra btw men smerter er der no ja ) Halde oss heime er ikkje eit stort problem så lenge me har kvarandre og får ha kontakt med våre kjære på telefon og face time. Nei, ingen av oss to eller våre er smitta ,men me vel likevel sjølvsagt heimetilværet utanom det som er heilt naudsynt. Vi pratar, vi skriv,eg syng og spelar , vi ser film saman og er stille saman. Eg er på jobb når eg skal, innom butikk når eg er heilt nøydd og kjøper sjølvsagt berre det me treng for nokre dagar. Tek meg ein luftetur dagleg. Fordi eg med dei vonde knea har vore litt mindre aktiv og sotte meir på sofa`n har sjølvsagt ryggen låst seg , så knea må bli med ut enten dei vil eller ikkje 🤣Funne fram stavane mine, dei er godt selskap. Ellers har eg fått epost frå min dyktige PT Vanessa med svært mange gode øvingar eg kan gjere her heime.

Er eg engsteleg ? Ja sjølvsagt er eg det ! Ikkje for min eigen del, men for mine kjære……og for alle dei som er særs i faresona.For mine kollegaer på sjukehus og institusjonar rundt i landet som dagleg går inn i potesielt farlege situasjonar. For landet mitt, for dei som no er enno meir einsame enn dei kanskje var før. For framtida, for økonomien til dei svakaste og dei som på ein eller annan måte er sjølvstendig næringsdrivande innan underhaldning.For andre små eller store bedrifter som vert hardt råka. For dei som vert permittert. For så mykje meir.

Tenkjer me på det heile tida? Nei. Sit me limt til skjermane og sluker alt «Herr og Fru know it all» spyr ut i sosiale media ? Får me med oss alle nyhende og oppdaterar oss fleire gongar om dagen ? Nei. Me følgjer med på kommunale nettsider, gløser innom dagsrevyen og freistar halde hovudet okkupert med andre ting. Me kan ikkje gjere anna.Ja, me må oppdatere oss, men nei ikkje kvar time på dag.

Eg trur det er viktig. Der er så mykje useriøst folk legg ut, såkalla fakta utan rot i verkjelege fakta. Eg vert også så lei meg av å lese kor stygge me er med kvarandre i desse krisetider . Nettrolla har si glanstid, leitar med lys og lykter etter nokon dei kan latterleggjere eller trakke på. Menneske som kjem med små spørsmål vert høvla ned så ein knapt kan tru det er vaksne folk som skriv. Ja, der er menneske som har gjort ein god del alvorlege feil i denne situasjonen. Dei har reist på hytta, besøkt si sjuke mor……ja eg veit ikkje alt. Eg forstår at folk vert sinte, eg sjølv kjenner på avmakt når eg les om karantenebrot og andre tankelause handlingar. Men folkens, det hjelp ikkje å spy ut eder og galle på nettet…….med ordbruk som burde kvalifisere til utestengjing frå kommentarfelt. Kan de ikkje finne anna å tilbringe tida med ? Slå av maskina, bak bollar, leik med borna, les ei bok eller gå ein tur og få ut litt frustrasjon på det viset. Dette viruset kjem til å halde oss i heimane i lang tid…….no må me ikkje spreie den farlege nettrollsmitta også ! Vi er ulike,taklar krise ulikt, nokre har spørsmål som andre ser det logiske svaret på……ingen grunn til å latterleggjere folk som spør sjølv om du meiner spørsmålet er idiotisk.

Me skal le, me skal spøke, me skal ha lov til å kose oss heime og ikkje sture i angst heile tida. Me bør gjere meir som dei gjer i Italia ; syngje av full hals på balkongen (skjønt eg er litt uviss på om mitt eige nabolag ville hive seg på 😂) Me må vere rause med kvarandre, bite i oss kommentarar som ikkje tenar til noko og ause ut med kjærleik på avstand. Vi kjem oss gjennom dette dokke,men me må hjelpe kvarandre.

No skal eg for min del fikse japanske pannekaker til lunsh…..har funne ei aldeles nydeleg oppskrift og gler meg til å vekkje mannen med nytrekt kaffi, pannekaker og bacon.

Hald deg frisk kjære ven, lag deg ei god tid framover

MrsD2020

Fargane mine

Så artig med desse minna som dukkar opp på facebook, og i dag var det eit bilete eg la ut for 2 år sidan som fekk tankane til å vandre.

Er det ikkje fascinerande kva fargar kan gjere med oss menneske, korleis dei påverkar oss på ulike vis ? Sjølv er eg ei fargesterk kvinne, som kun har svarte klesplagg i skåpet fordi eg ein sjeldan gong treng det om eg skal ein stad det er “påkrevd”. Javisst har eg ei svart bukse,skjørt…..til og med ein “lille sorte”, men det går lang tid mellom kvar gong dei får lufta seg 😉 Eg pyntar også som kjent håret med ymse blomar og skjerf nesten dagleg.

Einsfarga svart gjer meg tungsindig, og det er faktisk ikkje overdrive. Det har si årsak eg ikkje treng kome inn på her , men heilt seriøst må eg verkeleg jobbe med meg sjølv for å halde på humøret når eg er i heilsvart. Akkurat som noko inni meg streikar. Dette er meg personleg. Synest svart er flott på mange andre, og veit at fleire eg kjenner er mest komfortable i den fargen og kler den godt.Trur eg har arva dette litt frå besta mi eg, for eg kan berre hugse henne i sterke fargar og mønster. Er no ellers så lik ho  som person også så…..

Når ein syng i kor hender det ein må følgje ei viss kleskode. Biletet som dukka opp som minne i dag var frå showet ÅBD hadde på Ørsta kulturhus det året,der me siste halvdel av konserten måtte stille i heilsvart. Det tynga meg lenge under førebuingane, eg fann ikkje rette antrekket, lånte og prøvde men var rett og slett ukomfortabel. Den situasjonen løyste seg fordi ein aldri lenge kan sture i selskap med dei damene, fordi skifte frå fargerikt til svart var ein vesentleg del av heile opplevinga for publikum….og fordi eg var så fokusert på det kjekke me skulle oppleve. Eg hadde mi til no største oppleving musikalsk då eg framførte ein heil song som solist framfor fullsatt kinosal, ikledd svart “frå topp til tå” ! 

I nokre veker no har eg ikkje kjent så sterkt trangen til fargar, eg har stort sett vore på jobb det eg har klart og ellers vasa rundt i treningskle. Rett nok i fargar, men ikkje slike sterke og glade eg vanlegvis er å sjå i.Har eigentleg ikkje brydd meg med verken kle eller sminke,og humøret har vore deretter. Visse unntak har der vore, små glimt av “ta meg sjølv i nakken” , og då kjenner eg raskt kor mykje lettare og positivt motivert eg blir. Dette fekk eg bekrefta på korøving i går,då ikkje mindre enn 3 medsongarar kommenterte både «hårstæsj» og kle……og ei av dei sa noko i retning av eg stod og stråla så fornøgd heile kvelden. Det til trass for at eg har litt rufsete dagar no. Eg er viss på at det var fargane som fekk fram det beste i meg,og sjølvsagt alle muntre songdamene. Har også hatt enorm glede av dei turane eg har klart å få med meg, til og med i solglimt. Sjå den vinterblasse naturen sakte men sikkert livne til.

Så no har eg leita fram alle dei mest mønstra og fargesprakande klea mine, og bestemt meg for å nytte dei til glede både for meg og andre.Hud,hår og negler skal få tiltrengt pleie,sminkekostar vaskast. Det går mot lysare tider, eg skal opp og framover i takt med alt fargerike som no allereie har byrja spire og gro ute. Eg skal halde fram med treinga i den grad eg greier gjennom dette forbigåande hinderet som no har kome på med kne som har funne ut dei skal krangle,  og eg skal bli enno flinkare til å glede meg til og over dei små tinga i livet mitt. 

Fargelegg dagen din,nett slik du vil og kan

MrsD 2020

fbthdr

The T-shirt

She stumbles,

he walkes beside her.

She falls,

he helps her up.

She looses her spirit,

he makes her tea

She cries,

he lets her.

He is her walking stick,

through good and bad,

her source of mental strenght,

An ocean of patience,

the one to make her laugh.

And then,one day

when her spirits are low

a T-shirt he hands her and says:

«I saw this babes, it was made for You ,

`cause I know , You _never_give up «

MrsD 2020

Thanks Rowley, It puzzles me every day,

how You survive my emotional turmoils 😉

«det er lov å vere lei seg»

Eg er eit kjenslemenneske ,og tidvis renn det litt over. Som regel snakkar eller skriv eg av meg leie kjensler, eller går det av meg i vår vakre natur. Siste månadane har eg også funne styrke i å oppsøke treningsenteret mitt og gå laust med vektstang og høg intensitet.

Så kjem der dagar for oss alle der ingenting ser ut til å klare snu tungsinnet. Same kvar ein snur seg er der dårlege nyhende, folk har det vondt og verda er hard. Ein seier til seg sjølv at «jammen har eg det godt» ,tek på seg maska og gjer som ingen ting…..men innerst inne kjenner ein at uansett kor ein kjempar vert ein slått i bakken.

Her er det skamma slår innover meg. Korleis kan mine kvardagslege hinder og plager, mine mørke tankar og tungsinn måle seg med alt som mine medmenneske verda rundt går gjennom dagleg. Korleis kan eg i det heile våge stå fram og seie «eg har det ikkje heilt godt no » ? Korleis kan eg som har det så godt la små bagatellar påvirke psyken min slik ?

For nokre dagar sidan hadde eg time med min PT. Eg var i tvil om eg skulle ta den timen, for etter nyoppdaga helseplager var eg noko nedstemt og engsteleg. Så, eg ringde henne og vi vart einige om å prøve. Eg har kome så langt, blitt så sterk og har slik glede av desse timane våre så det skal mykje til før eg avlyser. Vi snakka litt om det som no har påkome. Korleis vi kan jobbe rundt plagene mine i påvente av behandling, og korleis vi kan styrke musklane for å gjere eventuell opptrening enklare. Eg er sta, og eg er sterk både mentalt og fysisk, men denne dagen var eg både trist og lei. I løpet av timen steig hummøret, eg fekk skryt og oppmuntring men samstundes kjende eg på smertene og klarte ikkje riste av meg den triste kjensla. Dette såg ho, og midt i timen fekk eg beskjed om å setje meg ned litt. » Eg ser på deg at du er trist i dag » sa ho, sjølv om eg trudde eg med mitt påklistra smil og overdrivne positivitet klarte lure henne. » Du må hugse på at du må gje deg sjølv lov til å vere lei deg »

Orda hennar har fulgt meg i dagane etter timen vår. Har ellers nokre tunge ting eg går gjennom for tida og det er ikkje alltid så lett å halde hovudet over vatn…….men eg har kome til at hovudet godt kan få vere under vatn av og til så lenge eg har snorkelen på og får puste. Så får eg ta imot all omsorg og hender som vert tildelt meg og vere enormt takksam for at eg kan få vere meg utan maske, og med kjenslene utanpå ermet av og til . Eg kan ikkje hjelpe alle som slit i verda, men ein ting kan eg gjere : Vere open om at «life sucks » av og til…….også for oss som har det godt. Det er faktisk lov folkens! Det lærte eg på eit treningssenter av ei ung klok kvinne !

Når eg skulle finne bilete til dette innlegget trengde eg noko fargerikt og noko som gjer meg glad……..og kva betre enn det beste i livet ?

Gje deg sjølv lov, It`s all good !

MrsD 2020